Pachypodium’lar apocynaceae ailesine aittir. Adenium (çöl gülleri), Oleander (zakkumlar) , Plumerya’lar ve Periwinkle (Cezayir Menekşesi) de aynı aileye mensuptur.

Pachypodium cinsi, Güney Afrika, Botswana, Namibya, Zimbabwe ve Madagaskar’ın kurak bölgelerinde bulunan 25 kadar türü kapsamaktadır. Pachypodium kelimesi Latince “kalın ayak” tan gelmektedir. Bu cinsin gövdelerinin, toprağa yakın kısımlarının geniş olması nedeni ile verilmiştir. Sukkulent (etli) gövdeleri çok defa keskin dikenler ile kaplıdır. Bu dikenler dallarda da bulunmaktadır. Yapraklar yalnızca gövdenin ve dalların üst kısımlarında bulunur. Bitkilerin uzaktan palmiyeye benzemesi dolayısıyla Madagaskar Palmiyesi olarak adlandırılmışlardır.

Madagaskar Palmiyeleri genel olarak iç mekânda yetiştirilmesi kolay olan bitkilerdir. Kuru ve sıcak iklimlerde dış mekânda da kolaylıkla yetiştirilirler. Pachypodium lamarei ve Pachypodium rutenbergianum gibi türler sıcak-nemli iklimlere uyum sağlayabilmektedir.

Pachypodium’lar yazın büyüme gösterirler, bu mevsimde büyümeleri hızlı ve bol yapraklıdır. Çoğu türler kışın yapraklarını dökerler. Kışın suya gereksinimleri yoktur. Yetiştirilmeleri için iyi drenajlı bir toprak gereklidir, uzun süre drenajı iyi olmayan toprakta, nemli ortamda kaldıkları takdirde çürüme meydana gelir.

Madagaskar Palmiyeleri doğalarında olduğu gibi tam güneş ışığına gereksinim gösterirler, karanlık ve gölge ortamda iyi gelişme gösteremezler. Pachypodium’lar dona fazla dayanıklı değillerdir. Pachypodium lamerei, Pachypodium geayi, Pachypodium lealii ve Pachypodium succulentum sıcak iklimlerde dışarı dikilebilecek bitkilerdir. Diğer türler ise saksıda yetiştirilirler. -3°C altındaki sıcaklıkta, gövdelerinde ciddi bozukluk meydana gelir. Her iki-üç yılda bir saksı değiştirildiği takdirde gübreleme şart değildir, bununla beraber dengeli bir gübre kullanılması ile daha çabuk büyürler ve bol çiçek açarlar.

PACHYPODİUM LAMERİ: Kültürde en fazla yetiştirilen Pachypodiumdur, genelde Madagaskar Palmiyesi denilince bu bitki hatırlanır. Pachypodium’lar içinde en hızlı büyüyen türlerdendir, doğal olarak bulunduğu Madagaskar’da, 600 cm.ye boya ulaşır. Kalın gövdesi ve dalları dikenlerle kaplıdır. 2-3 cm uzunluğundaki dikenler keskin ve yaralayıcıdır. Yeşil parlak yaprakları mızrak şeklindedir, soluk sarı renkte damarlanma gösterirler. Dallanma genelde vuruk, don veya böcek tahribatı sonucunda oluşmaktadır. Pachypodium lameri en kolay büyüyen sukkulentlerden biridir, nemli sıcak iklimlerde bile iyi gelişme gösterir.

PACHYPODİUM GEAYİ: Bu bitkide Madagaskar Palmiyesi olarak bilinir ve Güney Madagaskar kökenlidir. Genel görünüşü Pachypodium lameri ye benzemekle birlikte, daha dolgun ve uzundur. İki tür arasındaki ana fark, bu türün, gri yeşil yaprakları daha incedir, parlak değildir ve kırmızı damarlanma gösterir. Pachypodium lameri’nin aksine kurak iklimde daha iyi gelişme gösterir.

PACHYPODİUM RUNTENBERGİANUM: En büyük ve en hızlı büyüyen Pachypodium dur, 900 cm boya ulaşabilir. Diğerlerine göre soğuğa daha dayanıksızdır, ortası sarı olan beyaz çiçekleri, yukarıdaki iki türden farklı olarak kışın, yapraksız zamanda açarlar.

PACHYPODİUM NAMAQUANUM: Gövdesi en geniş olan pachypodium’dur. Güney Afrika’da doğasında 300-400 cm ye ulaşabilirler fakat kültürde boyları 100-120 cm yi geçmez. Genelde fazla dallanma göstermezler, dal sayısı 2-4 adeti geçmez. Soluk yeşil yapraklarının kenarları kıvrımlıdır.  Koyu kırmızı renkli çiçekler, dalların uçlarında oluşur. Yaşlı bitkiler, çok etkileyici bir görünüm gösterirler ancak soğuğa duyarlı oldukları için peyzajda, saksı bitkisi olarak kullanılmaktadır.

PACHYPODİUM SAUNDERSİİ: 120 cm boya erişebilir, bol dallanma gösterir. Düzensiz dallanma nedeni ile görünümleri çok hoş değildir. Yaz sonu veya sonbaharda beyaz çiçek açar, bitki gençken 4 yaşında bile çiçek açabilir.

PACHYPODIUM LEALİİ: Bu tür genel olarak Pachypodium saundersii ‘ye benzemekle birlikte yaprakları parlak değil ve kıvırcıktır. Çiçek boyunları pembedir, -3°C dayanırlar.

PACHYPODIUM SUCCULENTUM: Soğuğa en dayanıklı Pachypodium’lardandır. Sıcak ılıman bölgede yetiştirilebilir, doğada şişkin, geniş kökleri toprak altındadır, saksı dikiminde kökler toprağın üzerinde bırakılarak daha etkili bir görünüm sağlanır.

Pachypodium’ların burada yazılmayan 18 türü, kaktüs ve sukkulent meraklıları tarafından saksıda yetiştirilen, genelde şişkin gövdeli (kaudal) bitkilerdir. Pachypodium’lar ile ilgili daha fazla bilgi ve fotoğraf için, Geoff Stein’in Dave’s Garden’da yayınlanan bu konudaki yazısına ulaşabilirsiniz. >>>http://davesgarden.com/guides/articles/view/539/